Jesienne zabawy!

Czas mija, coraz ostrzejsze powietrze, a zima idzie wielkimi krokami...

Dzieci się pochorowały...

Filipa dopadła ospa (efekt kontaktów przedszkolnych), a Tosi i Ignacemu dokucza katar.

Mam nadzieję, że to nie wynik ostatniego wypadu na świeże powietrze.

A oto kilka wspomnień z minionej poprzedniej niedzieli...

Przyjechaliśmy wczesnym przedpołudniem. Słoneczko ładnie świeciło, wiatru nie było słychać i chłód jesienny słabo odczuwalny. Mały przegląd gospodarstwa pod kątem malowniczych śladów jesieni...

Tu berberys ubrany w czerwoniutkie koraliki...

Tam po dorodnych paprociach leśnych (przeszczepionych z lasu wraz ze świerkami) pozostały suche liście (wiosną  odbiją od nowa!).

"Skalniak" zdziczał nieco i zasnął pod pierzynką liści...

Płot zdobiły pomponiki pnącza, które mimo kilku lat co tam rośnie, słabo się rozkrzewia - chyba mróz i chłód wiejący od pobliskiej rzeczki mu dokucza...

Ooo, i kwiatuszki jeszcze "kwitną"... :-)

Ale opał na mroźne dni gotowy!

Dobrze, że wpadłem wcześniej w piątek i napaliłem w kominku, bo było tylko 7 stopni.

Dla rozgrzanych "mieszczuchów blokowych", to niemalże Syberia!

Ja zabrałem się za powtórne rozpalenie ognia (do niedzieli zostało 14 stopni - więc nie zamarzną!), a rodzinka umilała sobie czas harcami na podwórku...

Po kilkudziesięciu minutach, kiedy ogień rozpalił się na dobre, wyszedłem na dwór do rodzinki zaciekawiony piskami, które dobiegały z zewnątrz!

Po tym co zobaczyłem, musiałem nieźle trzymać nerwy na wodzy!

Ignac, podczas gdy pozostali ganiali za piłką, zechciał się pobawić w piasku...

Żeby go wytrzepać, trzeba było rozebrać do majtek :-)

W tym czasie Tosia grzecznie ćwiczyła chodzenie...

i próbowała grać z Filipem w piłkę!

Ale u mamy na rączkach było najlepiej!

Kiedy zgrzani, rozpaleni, z wypiekami i zmęczeni zabawą Igo z Tosią udali się na południowy odpoczynek w nagrzanym już domku - my z Filipem udaliśmy się na spacer po okolicy...

"Gdzie idziemy?"

"Jak to "gdzie?" Do młyna!"

"Tatko, tatko, czekaj, wezmę wiaderko na kamienie, będziemy wrzucać je do wody!"

Zawsze zbieramy je w kieszenie - ale teraz widać zanosiło się na dużą zaplanowaną akcję!

O, właśnie tak!

"Teraz puste - musimy zbierać od nowa!"

"Chodź - nazbieramy idąc groblą do młyna!"

"Coś mało tu tych kamieni..."

"Oj tam! Kamienie... Zobacz! Słońce zachodzi..."

"Oj tam, Słońce... Zobacz! Jaki kamień, ale będzie plusk!"

"Oooo! A nie mówiłem!"

I rozmawiając sobie w ten sposób doszliśmy na włości Pana Leszka.

Zajrzeliśmy do młyna.

A tu przywitał nas stary znajomy - kociak Pana Leszka!

"O, cześć" - powiedział Filip.

Kociak chciał wyjść, ale oprócz głowy nic innego nie mógł przecisnąć...

Wycofał się do tyłu i zniknął.

Filip posmutniał: "uciekł..."

"Zobaczysz, że nie uciekł. Zaraz przybiegnie do Ciebie inną dziurą".

No i przybiegł!

I wracał z nami całą drogę, a jak wyjeżdżaliśmy do miasta, to czekał pod drzwiami domku i miauczał śpiewnie widząc gromadkę dzieci!

Kiedy wsiadaliśmy do samochodu niepostrzeżenie wskoczył za nami i ukrył się pod siedzeniem.

Chyba nas polubił!

Pewnie będzie przychodził ze młyna i czekał na powrót dzieci!